این پست رو می زارم برای کسی که وجودش دریایی از محبته...

    برای کسی که به ایمان عاشقانه اش، ایمان دارم.

   برای کسی که سهمش از عشق من همه غصه و شکایت بود،

   برای کسی که تمام خواهشش از من کمی محبت بود،

   دلم نمی خواد با حرفام آزارش بدم اما چه کنم که دیگه طاقت از دستم رفته

  وحالا مجبور شدم که دوباره همه حرفهای رو که همیشه از شنیدن شون گریزون بود،

   تکرار کنم  تمام اون چیزایی که تو این مدت بارها و بارها گفتم و نخواست که قبول وباور کنه.

امشب می خوام از رفتن تو جاده عشق همراه تو توقف کنم

    دیگه نمی تونم حتی یه قدم تو این مسیریک طرفه بردارم.

   تو برو، زیر این سقف بی انتها به راهت ادامه بده واز رفتن نایست

   برو تا جایی که به یه همسفر واقعی برسی.

   بارها با صدای خفه تو بغض دلم بهت گفتم نمی تونم باهات بمونم

   نمی تونم همقدم و همسفرت باشم...گفتم دنیای من و تو متفاوت از هم

   گفتم بین دنیای من وتو فاصله ای به اندازه نرسیدن به عاشقانه ها ست.

   اتفاق بین من و تو مثل بازی شطرنجی می مونه که تو یه لحظه که همین

   حالا باشه کیش و به آخرنرسیده هم مات شدیم.

   از من خواستی که ابر باشم تا بارون به کویر دلت بباره خواستی شب باشم و

   ستاره ها به تو بتاند.خواستی که غروب باشم تا سرخی افق من چشمات و نوازش بده

   اما متاسفم که شبم بی ستاره بود و غروبم بی افق ..

  متاسفم که جام زندگی من خالی از عشق تو و پر از باده ی خیال یکی دیگه بود.

   من و ببخش که در حد عشق تو نبودم و نتونستم اون جور که تو منو دوست داری،

   دوست داشته باشم.

   من و به خاطر اینکه نتونستم عاشق باشم ببخش .باور کن من نمی تونم فقط برای

   نوازش احساس این عشق یک طرفه و فقط از سر ترحم به عشق تو جواب بدم.

  من نمی تونم ترحم رو جای عشق بنشونم.

  من و ببخش که قلب کوچیکم گنجایش عشق بزرگ تو را نداشت.

  دیگه نمی دونم چی باید بگم .فقط ازت می خوام من و با تمام بدیهام ببخشی.

  بدرود.

من به اندازه چشمان تو غمگین ماندم و به اندازه هر برق نگاهت نگران

تو به اندازه تنهایی من شاد بمان . . .

                                                                                    ثنا